ตอน 39 บ๊ายบายแพนด้า

ตอน 38 สมาชิกใหม่

วันนี้ วันพฤหัสบดีที่ 22 มกราคม 2569 เวลา 17.20 น. พี่แพนด้าได้จากไปแล้ว พี่แพนด้าเริ่มมีอาการการเดินที่มีปัญหา เหมือนแรงขาอ่อนแรง  จนน้องบ้านป้าแขกบอกว่าอยากพาเขามาเดินเลย เขาดูไม่อยากเดิน หลังจากนั้นสักระยะหนึ่ง เราก็เริ่มคิดว่าควรหยุดพาพี่ด้าไปเดิน เพราะเขาเดินไม่ไหวแล้ว แต่จำวันที่ชัดเจนไม่ได้ว่าเมื่อไรที่ไม่ได้พาพี่ด้าไปเดิน เมื่อต้นมกราคม 2569 ก็ยังพาเดินอยู่นะ หลังจากไม่ได้พาพี่ด้าไปเดินไม่กี่วัน พี่ด้าเริ่มทานอาหารน้อยลง น้อยลง จนไม่ทาน เราก็เลยให้เขาทานแต่กับไม่ให้ข้าว เขาก็ทานแต่ทานน้อยลง จนในที่สุดก็ไม่ยอมทาน และวันสุดท้ายที่พี่แพนด้าทานก็คือไข่ต้ม 2 ฟอง คือวันอังคารที่ 20 มกราคม 2569 หลังจากนั้นพี่ด้าก็ไม่ยอมทานอะไรเลย ไม่ว่าอาหารหรือน้ำ เพียงสองวัน ในที่สุดวันนี้ วันพฤหัสบดีัที่ 22 มกราคม 2569 ในเวลา 17.20 น.โดยประมาณ หลังจากได้รับโทรศัพท์แจ้งว่ามารับพัสดุ เราออกมาคืน และหันไปมองพี่ด้า พี่ด้าได้จากไปแล้ว น่าจะเป็นตอนที่เรารดน้ำต้นไม้เสร็จแล้ว มาเก็บอาหารในบ้านได้สักครู่

พี่ด้านอนในบ้านตั้งแต่วันที่น้องทองแดงจากไป คือวันศุกร์ที่ 14 กรกฎาคม 2566 เป็นเวลา 2 ปีคาึ่งเศษๆๆ เมื่อวาน วันพุธที่ 21 มกราคม 2569 เป็นวันแรกที่ไม่ได้พาพี่ด้ามานอนที่บ้าน แ่ต่ได้เตรียมบ้านเดิมของแม่บ็อกบี้ ซึ่งได้เตรียมบ้านนี้ให้หนูทองแดงที่เพิ่งมาเมื่อวันจันทร์ที่ 1 ธันวาคม 2568 แต่หนูทองงแดงอยู่ได้ 2 วันก็แหกกรงเสียแล้ว ก็เลยให้เขานอนข้างนอกตามใจเขา จนกรงก็ว่างไม่ได้ใช้ จนมาปัดฝุ่นนิดหน่อยให้พี่แพนด้าได้นอน ได้นอนเพียงวันเดียวพี่ด้าก็จากไป วันนี้ก็ได้จัดและหวีผมให้พี่แพนด้า ตอนนี้พาพี่แพนด้าไปนอนในกรงเหมือนเดิม ไว้พรุ่งนี้จะหาดอกไม้มาโปรยและค่อยหาที่ฝังในบ้าน พี่ด้าจะได้อยู่ที่บ้านนี้เหมือนแม่และพ่อ ไม่คิดพาเขาไปเผาเหมือนน้องทองแดง

23 มกราคม 2569

22 มกราคม 2569

21 มกราคม 2569

 

    

  

ย้อนดูรูปในอดีตที่ถ่ายเก็บไว้เล็กน้อย

 

คิดถึงน้องทองแดง (น้องของพี่แพนด้า เผอิญเจอรูป)

 

รวมอายุ 9 ก.พ. 2555 - 22 ม.ค. 2569 เป็นเวลา 13 ปี 11 เดือน 13 วัน

(วันพฤหัสบดีที่ 22 ม.ค. 2569 ขึ้น 4 ค่ำ เดือน 3)

ตอน 38 สมาชิกใหม่

 ตอน 37 ลาก่อนทองแดง

เมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2567 เป็นวันที่รับหมาจรตัวหนึ่งมาเลี้ยงไว้ หลังจากที่น้องทองแดงจากไปปีกว่าๆ แล้ว ตอนที่ติดต่อไปก็ยังสับสนว่าจะเลี้ยงจริงไหม แต่ที่ติดต่อขอไปเป็นเพศเมีย เพราะที่บ้านมีหมาเพศผู้พี่แพนดา พี่ชายของน้องทองแดง  คิดว่าน่าจะเข้ากันได้ดีกว่า แต่ผู้ติดต่อบอกว่าน่าจะทะเลาะกันได้เพราะตัวนั้นไม่ยอมใคร ก็เลยแนะนำเพศผู้อีกตัวมา ชื่อหนูนา  

    

พอมาถึงก็วิ่งไปรอบบ้าน ดูกลัวมาก เหมือนไม่เจอคนมาก่อน วิ่งหนีอย่างเดียว พอจะกินข้าวก็วิ่งหนี แล้วแอบมากิน เป็นหมาที่กลัวเอามากกกกก กลัวทั้งคนในบ้านและคนนอกบ้าน เมื่ออยู่ไปสักระยะก็เริ่มฝึกจูง ตอนแรกไม่ยอมเอาท่าเดียว ทำไงก็ไม่ยอม ตอนหลังก็เริ่มจูงได้ ก็เริ่มพาออกไปเดินพร้อมพี่แพนด้า เดินได้สักสัปดาห์หนึ่งก็เริ่มรู้สึกว่าเขาเป็นหมาฝึกยาก เขาอยากอยู่ด้านขวามือของเรา พยายามดึงมาอยู่อีกด้านก็ไม่ยอม เพราะด้านขวามือนั้นจะเห็นคนที่เดินผ่านไปมา และระยะหลังๆๆ ดันเดินเข้าหาคน หรือใครมี่ของกินที่หิ้วมาด้วยก็จะเข้าไปดมทันทีจนคนเข้าเดินหนี จะดึงกลับก็ไม่ยอม แล้วเป็นหมาตัวใหญ่ เรี่ยวแรงเยอะ ดึงไปมาจนเราเริ่มเบื่อ หลังๆ ก็ไม่ได้พาเขาออกมาเดินอีกเลย พา่พี่แพนด้ามาเดินตัวเดียว

ทุกครั้งที่พาพี่แพนด้าไปเดิน ระยะหลังเริ่มส่งเสียงเหมือนอิจฉาอยากออกไปด้วย แต่ก็แค่ส่งเสียง จนผ่านมาเป็นปี จนถึงช่วงนี้ เริ่มมีอาการมากขึ้น ระยะหลังเริ่มฉลาดขึ้น รู้จักเปิดประตูออกมาเองได้ แล้วเรียก็ไม่กลับ แต่ก็ยังพาเขากลับเข้าบ้านได้ จากวันนั้นที่ออกครั้งแรก 30 กันยายน 2568 จนมาช่วงนี้ เริ่มจากเมื่อวาน 13 ตุลาคม 2568 เริ่มออกมาได้แล้วเรียกกลับยากมาก ออกมาดูก็ไม่เจอเขา มาเจออีกทีตอนบ่ายๆ ลองเปิดประตูแล้วเดินออกห่าง สักครู่ก็เข้าบ้าน แต่วันนี้ 14 ตุลาคม 2568 ก็หนีออกไปได้อีก คราวนีั้ไม่เห็นจนถึงตอนนี้ คงเป็นหมาจรแล้วมั่ง

เมื่อตอนเย็นพาพี่แพนด้าไปเดินปกติทุกเช้า-เย็น ระหว่างเดินอยู่ก็พบยาวๆๆๆ ขาเจ็บ ตัวเปรอะ สมน้ำหน้าหมาดื้อ ออกมาด้านนอกบ้าน ก็ควรจะรออยู่หน้าประตูบ้านไหม เดินไปไหน มาไหน ไม่สนใจและรอคอยไม่เป็น ให้มันภูกลงโทษอีกครั้ง วันนี้คงไม่ให้กินข้าวอีก ต่อไปให้เก็บข้าวที่พี่แพนด้ากินเหลืออย่างเดียวเลย

ตอน 37 ลาก่อนทองแดง

ตอน 36   อ่านตอนสามสิบหก เรื่อง "ลาก่อนพ่อสิงโต...พ่อหมาใจดี...." ได้ที่นี่

ทองแดงเริ่มไม่ทานข้าวช่วงปลายเดือนมิถุนายน 2566 ช่วงนั้นก็ไม่ได้เอะใจอะไร ซึ่งที่จริงควรเอะใจตั้งแต่ตอนนั้น เหตุการณ์วันนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น

จนรู้สึกว่าเอะ เอะ ผ่านมา 3-4 วันแล้ว ก็ยังไม่ทานอีก จึงพาไปหาหมอคลีนิคหน้าปากซอยที่รักษาประจำ เมื่อวันเสาร์ที่ 1 ก.ค. 2566 ก็ฉีดยา 2 เข็มและให้น้ำเกลือ พร้อมยา 2 ชุดๆ ละ 2 เม็ด สังเกตว่าหลังจากให้น้ำเกลือทองแดง ก็จะดูดีขึ้น เริ่มซน แต่เมื่อพากลับบ้านก็กลับสภาพเดิมไม่ทานข้าว นอนอย่างเดียว และหมอนัดให้มาพรุ่งนี้อีก

วันอาทิตย์ 2 ก.ค. 2566 ก็ฉีดยา 2 เข็มและให้น้ำเกลือ พร้อมยา 2 ชุดๆ ละ 2 เม็ด สังเกตว่าหลังจากให้น้ำเกลือทองแดง ก็จะดูดีขึ้น แต่ก็เหมือนเดิมกลับมาก็นอน ไม่ทานอีก สังเกตว่ายาที่หมอคลีนิคหน้าปากซอยใช้ จะให้เหมือนกัน เหมือนเป็นยาสามัญประจำหมาเลย จึงเริ่มคิดว่า รักษาที่นี่น่าจะไม่น่าจะใช่

ได้รับคำแนะนำจากคนแถวบ้านที่เขารักษาอยู่ โรงพยาบาลวัฒนเวช พาไปเมื่อวันอาทิตย์ 9 ก.ค. 2566 เจาะเลือด ตรวจแล็บ แจ้งว่าวัดค่าไตไม่ได้ มีปัญหาตับ ลิ้นหัวใจ ฯลฯ เยอะไปหมด เริ่มงงๆๆๆๆ เสียค่ารักษาไปเกือบ 7 พันกว่าบาท ให้ยา และให้น้ำเกลือใต้ผิวหนังที่บ้านเอง ก็ยังไม่ยอมทานข้าว ให้ยาทานยากกกกกกก มาก จนวันที่ 13 ก.ค. 2566 ได้รับคำแนะนำว่ามีโรงพยาบาลแถวหมู่บ้านเศรษฐศิริ ก็เห็นใกล้บ้านรักษาที่นี่ก็น่าจะสะดวกดี  ที่นี่แจ้งว่าเป็นโรงพยาบาลขนาดเล็กไม่มีค้างคืน เคสแบบนี้ควรค้างคืน ก็ต้องกลับไปโรงพยาบาลวัฒนเวชอีกครั้ง ที่นี่ก็ตรวจเลือด เอ็กซเรย์ แจ้งว่าผลส่วนนี้มีสีขาวๆ ทำให้ไม่ทราบส่วนตับ ลำไส้ หัวใจเป็นยังไง (มองไม่ชัด) จึงพักรักษาที่นี่ จนถึงเช้า 14 ก.ค. 2566 ได้รับแจ้งว่าอาการไม่ดี หายใจแรงมาก มีโอกาสเสียชีวิตสูง สายๆ จึงได้รับแจ้งว่าน้องจากไปแล้ว

รวมอายุ 9 ก.พ. 2555 - 14 ก.ค. 2566 เป็นเวลา 11 ปี 5 เดือน 5 วัน

(วันศุกร์ที่ 14 ก.ค. 2566 แรม 12 ค่ำ เดือน 8)

  

ตอน 36 ลาก่อนพ่อสิงโต...พ่อหมาใจดี....

ตอน 36   อ่านตอนสามสิบห้า เรื่อง "พาเพลินหมาน้อยที่บ้าน" ได้ที่นี่

วันพฤหัสบดีที่ 7 พฤษภาคม 2558 วันแรม 5 ค่ำ เดือน 6 .... พ่อหมาใจดีได้จากเราไปแล้ว..... ลาก่อน

แม่หมาบ็อบบี้ได้จากไปเมื่อวันพฤหัสบดีที่ 3 เมษายน  2557 ผ่านมาเกือบปีเศษๆ พ่อโตก็ได้ตามแม่บ็อบบี้ไป ที่ผ่านมาพ่อโตแข็งแรง กินเก่ง อ้วน จนคิดว่าจะเดินไหวไหม ไม่คิดว่าจะมีวันนี้.... วันที่พ่อสิงโตของเราจากไป

เมื่อวานได้กลับถึงบ้านประมาณหกโมงเย็นเศษๆ เห็นพ่อสิงโตหมดแรง ลุกเดินไม่ไหว แต่ยังพงกหัวขึ้นได้ แต่เดินไม่ไหว ก็พยายามให้พ่อโตกินน้ำ นำน้ำมาวางไว้ด้านหน้าให้ แต่พ่อโตก็ไม่กิน ถึงเวลาให้อาหารเย็นช่วงทุ่มครึ่ง ก็เอาตับ ปลาทู ขย้ำให้พ่อโตกิน แต่ก็ไม่ยอมกิน ไม่สนใจ ไม่รับรู้ จนรู้สึกว่าเราควรจะพาพ่อสิงโตไปคลีนิคหน้าปากซอยที่บ้านดีกว่า เพราะร้านคลีนิคจะเปิดถึงสองทุ่ม เราก็ไม่มีรถจะพาพ่อโตไป จึงตัดสินใจเอาพ่อโตไปใส่ไว้ที่ตะกร้าหน้ารถจักรยาน พ่อโตก็โตใส่วางให้นอนไม่ได้ ได้ในท่านั่ง และหัวพ่อโตก็เอนมาทางแฮนหน้ารถจักรยาน ไปถึงคลีนิคก็ใกล้สองทุ่ม แต่ร้านหมอก็มีหมาไข้เยอะทีเดียว น่าจะถึงสามทุ่มกว่ากระมั่งกว่าจะหมดหมาไข้

พ่อสิงโตไปถึงก็หายใจแรงมาก ได้มาวางนอน นึกว่าพ่อโตน่าจะรีบรักษาก่อน แต่หาเป็นเช่นนั้นไม่ เพราะเขาบอกว่าพ่อโตยังหายใจแรงเกินเดี๋ยวชัก ก็เลยรอตามคิว จนถึงสองทุ่มครึ่ง และหมอบอกว่าไม่ควรใส่ตะกร้าหน้ารถจักรยานเพราะหมาอาจจะแย่ได้ เราก็เลยกลับแท็กซี่พาหมามาที่บ้านก่อน แล้วค่อยรีบกลับไปเอารถจักรยานที่จอดหน้าปากซอย และเมื่อกลับไปถึงบ้าน ก็เรียกพ่อสิงโตซึ่งพ่อโตก็ไม่หายใจแล้ว.. ไม่รู้ว่าพ่อโตไม่หายใจตั้งแต่อยู่ที่ร้านหมอหรือเปล่า เพราะเราก็ไม่ได้เรียกสิงโต ก็รีบพากลับบ้าน

   

ตอนพ่อโตอยู่ที่คลีนิค รอการรักษาพ่อโตก็ยังจะพยายามลุกขึ้นเลย หรือเป็นเพราะถูกฉีดยาสองเข็ม ก็เลยทำให้พ่อโตไป เพราะตอนพลิกตัวพ่อโตเพื่อให้ฉีดยาเข็มที่สองก็รู้สึกพ่อโตไม่มีแรงแล้ว และหมอยังบอกให้พาสิงโตมาพรุ่งนี้อีก...

พรุ่งนี้...ไม่มีพ่อสิงโตแล้ว ไม่ต้องพาพ่อสิงโตไปหาหมอแล้ว ... หมดลมหายใจ... นับจากมาถึงบ้าน พ่อสิงโตคงรอให้เรากลับมาเพื่ออำลากัน ลาก่อน...

เราทำงานทุกอย่างเสร็จแล้ว ก็จะห้าทุ่มแล้ว เราก็มาขุดหลุมฝังพ่อสิงโต ขุดจนมือพอง พ่อสิงโตตัวไม่โตใหญ่ แต่ก็ไม่เล็ก ก็ต้องขุดหลุมใหญ่ให้ครอบคลุมตัวใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงก็ฝังพ่อสิงโตเสร็จสิ้น ระหว่างฝั่งก็ร้องไห้.... และอธิฐานขอให้พ่อสิงโตมีชีวิตในชาติหน้าที่ดี สุขภาพแข็งแรง มีอายุยืนยาววววว

ลาก่อนพ่อสิงโต...พ่อหมาใจดี... พ่อโตอายุสิบกว่าปีแล้ว ระหว่างช่วงเวลาที่ผ่านมาพ่อโตแทบจะหาหมอน้อยมาก มีแต่ฉีดยารักษาเห็บ ไม่ค่อยได้พาหาหมอ ช่วงหลังๆ ก็ไม่ค่อยมีเห็บแล้ว ไม่คิดว่าช่วงหลังๆ พ่อโตก็จะไปหาหมอบ่อยขึ้น  ลาก่อน...พ้อสิงโตใจดี

ติดตามตอน  37   เรื่อง "..." ได้ที่นี่