( โคตร ) เสียเวลา

"ความอดทน" ในการเสียเวลาบนท้องถนน
ของคนกรุงเทพที่ไม่เหมื่อนชาติในในโลก
....................
ช่วงสมัยทำงานที่ญี่ปุ่น  ใช้เวลาในการเดินทาง
ไปกลับระหว่างบ้านเเละทีทำงานประมาณ 1 ชั่วโมง

ในขณะที่กลับมาทำงานในกรุงเทพ
ใช้เวลาไปกลับประมาณ 3-4 ชั่วโมง
...................
เวลาญี่ปุ่นเเละกรุงเทพต่างกัน "สองชั่วโมง"
ใช่    นอกจาก Time Zone เเล้ว ตอนอยู่ญี่ปุ่น
มีเวลาเพิ่มขึ้น วันละสองชั่วโมง หรือ ประมาณ อาทิตย์ละ 10 ชั่วโมง

อาทิตย์ละ10 ขั่วโมง ทำอะไรได้บ้าง ?
1. อ่านหนังสือ 2-3 เล่ม
2. ลงเรียนคอร์สสัมมนาเพิ่มความรู้ได้ สองคอร์ส
3. ดูหนังได้ 2-3 เรื่อง
4. พักผ่อนกับครอบครัวได้หนึ่งวัน
5. หรือเเม้เเต่การนอนเต็มๆ หนึ่งคืน !!
มาคิดนะ ญี่ปุ่นหรือต่างชาติเก่งกว่าคนไทย สมองดีกว่าคนไทยจริงเหรอ ?!
หรือเเค่มีสภาพเเวดล้อมที่สามารถ "ใช้เวลาได้มีประสิทธิภาพ" กว่าเรา
..................
เอาไงดี  ระหว่าง
1. ทนรับสภาพต่อไป เพราะประเทศไทยเป็นเเบบนี้ ช่วยไม่ได้
เพราะรัฐบาลมันห่วย เพื่อนบ้านมันเเย่ๆ คนข้างๆเรามันน่าเบื่อ
บ่นๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ %@#^&(@)#

2. ทำยังไงก็ได้ ให้ตัวเองหลุดจากสภาพเเบบนี้

ภาวะที่เผา "เวลา" สิ่งที่มีค่าที่สุดในชึวิตของคนเราที่เกิดมาทุกคน
นาฬิกาทรายของชีวิต มันไหลอยู่เรื่อยๆ นะ
เขียนเเผนที่การใช้เวลาของเราใหม่กันด่วนๆ !

แหล่งที่มา    Facebook :   Japan NEED

มีทัศนคติที่ดี...ทุกอย่างจะตามมา

คนเรียนดี และชีวิตต่อมาสำเร็จสูงด้วยก็มี ....
คนเรียนแย่และต่อมาชีวิตสำเร็จสูงก็มี ...

และแน่นอนว่า
คนที่เรียนดีแต่ชีวิตกลับล้มเหลว มันก็มี ...

และที่สำคัญ
คนที่เรียนก็แย่ และชีวิตก็ตกอับซะด้วย มันก็มี

จึงคิดว่า
ผลการเรียน กับ ความสำเร็จในภายหลัง
มันมีความสัมพันธ์กันส่วนหนึ่งเท่านั้น
ไม่สามารถเหมารวมว่า
เป็นเหตุเป็นผลกัน 100% ได้

เพราะคนที่จะสำเร็จได้
ไม่ได้ขึ้นอยู่ที่ความรู้อย่างเดียว
(แต่ก็ต้องมีความรู้นะ ไม่งั้นทำไปมั่ว ๆ คงเจ๊งแต่แรก)

แต่อยู่ที่ความพยายาม
อยู่ที่การมีเพื่อนฝูงเกื้อหนุน
อยู่ที่การมีโชคในเวลาที่เราพร้อม

และที่สำคัญสุดคือ
อยู่ที่ "การมีทัศนคติดี"
ซึ่งจะช่วยนำทางชีวิต

ให้คิด/ลงมือทำ/พัฒนาต่อยอด
ไปได้อย่างต่อเนื่อง

ถ้ามีทัศนคติที่ดี ทุกอย่างจะตามมา
เราจะอยากหาความรู้ เราจะตั้งใจทำ

เราจะขวนขวายหาวิธีการ
เราจะต่อยอดไปเรื่อย ๆ ...

แต่ถ้าไม่มีทัศนคติที่ดีแต่แรก ก็จะไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แหล่งที่มา    Facebook : Thailand Investment Forum

Business Model Vs Business Plan

Business Model ต่างจาก Business Plan ยังไง

Business Model 
คือการออกแบบบ้านว่า
จะปลูกตรงที่ตรงไหน หันไปทิศใด
บ้านจะมีกี่ชั้น แบ่งเป็นกี่ห้อง
จะหาใครออกแบบหรือก่อสร้างให้
บ้านของคุณจะหน้าตาเป็นอย่างไร

พูดง่ายๆ คือ
เป็นการทำงานเชิงความคิดและจินตนาการ
ยังไม่มีส่วนตัวเลขมาเกี่ยวข้อง

Business Plan 
คือการเอาแบบบ้านมาวางแผนสร้างจริง
ว่าจะใช้เวลาสร้างนานแค่ไหน
วางแผนเป็นช่วงๆ ว่าจะสร้างส่วนไหนก่อน
ใช้ช่างกี่คน ค่าแรงวันละเท่าไหร่
เราต้องซื้อวัสดุก่อสร้างมากขนาดไหน
ให้พอดีจนกว่าบ้านจะเสร็จ
ระหว่างสร้าง ทำยังไงให้หาเงินมาเป็นค่าแรง ค่าก่อสร้างให้เพียงพอ
รวมถึงการเตรียมเงินด้วยว่าต้องใช้กี่บาท

เป็นงานที่เป็นตัวเลขล้วนๆ
คุณไม่มีทางสร้างบ้านได้ดี ถ้าแบบบ้านคุณไม่ถูกต้อง
แต่คนส่วนมากมาถึงก็วางแผนสร้างบ้านเลย
โดยอาศัยแบบบ้านของคนอื่นมาเป็นต้นแบบ
ซึ่งนั่นเท่ากับการพังบ้านตัวเองตั้งแต่เริ่มสร้าง

แนะนำให้ออกแบบให้เสร็จก่อนค่อยสร้างดีกว่า
ช้าาไปเดือนนึง แต่ได้บ้านที่อยู่สบายไปหลายปี ยังไงก็คุ้ม

แหล่งที่มา     Facebook : Trick of the Trade

ชีวิตคือการเดินทาง..Happiness is a journey, not a destination.

ในชีวิตของพวกเราทุกคน
ตั้งแต่เล็กจนโต
ต่างออกเดินทางเพื่อไปให้ถึง
จุดหมายของตัวเอง

เมื่อตอนเป็นเด็ก
อยากเรียนหนังสือเก่งๆ หรือ
ขอแค่ผ่่านก็พอใจแล้ว

โตขึ้นมาอีกหน่อย
ต้องเอ็นทรานซ์ให้ติด หรือ
ขอให้จบใน 4 ปี

เรียนจบทำงาน
ก็มีความมุ่งหวังจะได้งานที่ดี รายได้สูง มีความก้าวหน้า หรือ
บางคนใฝ่ฝัน จะมีธุรกิจส่วนตัว เป็นเจ้าของกิจการที่ประสบความสำเร็จก็ตามแต่

ไม่ว่าฝันแบบไหน มีเป้าหมายอย่างไร
จงมองให้สูงเข้าไว้ และพยายามเดินเข้าไปหามัน

การตั้งเป้าหมายที่สูง
จะทำให้เรามีความมุ่งมั่น
มีความพยายามที่จะฟ่าฟันต่ออุปสรรคต่างๆ
ถึงแม้ว่าอาจจะไปไม่ไม่ถึง หรือพลาดตกลงมา
ก็ยังพอมีที่ยึดเกาะมากมาย

แต่ถ้าเป้าหมายไม่สูงพอ
เมื่อพลาดตกลงมา
อาจหมายถึงตกลงสู่พื้นได้ทันที

อย่างไรก็ตามการ
ตามล่าความฝันนั้น
เราโฟกัสที่เป้าหมายก็จริง
แต่อย่าลืมให้ความสำคัญกับ
"ความสุขระหว่างการเดินทาง"

เป้าหมายจะสำเร็จได้โดยง่าย
ถ้านักเดินทางมีความสุข
รักในสิ่งที่ทำ
ทำมันด้วยความเข้าใจและเต็มใจ

ดังนั้น
จงใช้ชีวิตขณะเดินทาง
ให้มีความสุขเข้าไว้
เรียนรู้และแบ่งปันสิ่งต่างๆ
และมุ่งหน้าเข้าหาเป้าหมาย

Happiness is a journey, not a destination.

แหล่งที่มา     Facebook : Hybrid Investor

มือสมัครเล่นหรือมืออาชีพ?

วันก่อนซื้อเทปกาวมา ที่ร้านมีขายหลายยี่ห้อ
มีทั้งยี่ห้อดัง มีโฆษณาให้เห็นบ่อยๆ ราคาสูง
กับยี่ห้อโนเนมราคาถูกกว่า

ปกติมักจะซื้ออันที่ราคาสูงกว่า แต่คราวนี้ไม่รู้นึกยังไง
ลองให้โอกาสเจ้าใหม่หน่อยละกัน
เห็นเขาเขียนว่าเทปกาวอย่างหนา เหนียวทนทาน

พอเอากลับมาใช้
  ! อย่างที่คุณคิดไว้นั่นแหละ
คุณภาพห่วยมาก ฉีกแล้วขาดง่าย เพราะเนื้อเทปบางมาก ๆ
เสียใจที่คิดผิด ไม่น่าให้โอกาสเล้ย

เรื่องนี้ทำให้นึกย้อนไปถึงวันก่อนนู้น
แวะซื้อกาแฟร้านนึง
ปกติไม่เคยซื้อร้านนี้ แต่พอดีมีโปรโมชั่นลด 50% เลยลองหน่อย
กาแฟหนึ่งแก้ว ราคาปกติเทียบเท่าเจ้าใหญ่อย่างกาแฟวงกลมสีเขียว
แต่รสชาตินั้นราวฟ้ากับเหว ไม่ได้ครึ่งเลย
(ยังไม่นับความมืออาชีพของพนักงาน)

พอมาวันนี้เห็นข่าวเรื่อง สนพ.เล็ก ๆ สำนักนึง
พิมพ์หนังสือสอนภาษาอังกฤษแบบไม่ได้คุณภาพออกมาขาย
ทั้งพิมพ์ผิด ทั้งไวยากรณ์ผิด จนกลายเป็นประเด็นร้อนว่อนเน็ต

พูดถึงสามเรื่องนี้ทำไม?
ก็เพราะผมคิดว่ามันมีจุดเกี่ยวเนื่องกันน่ะสิ

เทปกาวยี่ห้อโนเนม
กาแฟร้านที่เกือบดัง และ
 สนพ. เล็ก ๆ

คุณเห็นเหมือนที่เห็นมั้ย  ว่าเหล่านี้คือ "คนตัวเล็ก"
คนตัวเล็กที่อาจหาญเข้ามาต่อกรกับยักษ์ใหญ่
แต่ "คุณภาพ" กลับสู้เจ้าใหญ่ไม่ได้

บ้างใช้การตัดราคา บ้างใช้โปรโมชั่น (บ้างไม่ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ)
แต่กลับไม่สนใจเรื่องคุณภาพ เน้นตีหัวเข้าบ้าน

คิดว่าวิธีเดียวที่คนตัวเล็กอย่างเราจะชนะยักษ์ใหญ่ได้ก็คือ 
"คุณภาพ"
และหลายครั้งคุณภาพไม่เกี่ยวกับเรื่องต้นทุนที่เพิ่มขึ้น

เทปกาวเจ้านั้น อันที่จริงแล้วต้นทุนต่ำกว่า เพราะไม่ต้องเสียค่าโฆษณา
แต่เขากลับเลือกกลยุทธ์ตัดราคา ขายของห่วย แต่หลอกว่าดี
แบบนี้สินค้าก็อยู่ได้ไม่นาน ถึงอยู่ได้ก็เติบโตยาก

กาแฟเจ้านั้น ถ้าคิดจะขายระดับราคาเดียวกันกับเจ้าใหญ่ในตลาด
คุณภาพของกาแฟและพนักงานยิ่งต้องดีกว่ามาก ๆ เพราะแบรนด์ดังไม่เท่า

สนพ. สำนักนั้นเป็น สนพ.เล็ก ๆ ไม่มีคนรู้จักเท่าไหร่
ยิ่งต้องขายคุณภาพของการทำหนังสือ เพื่อเอาชนะใจคนอ่านให้ได้

ทั้งหมดนี้ไม่ได้ทำให้ต้นทุนเพิ่มขึ้นเท่าไหร่เลย
"คุณภาพ" เท่านั้นที่จะทำให้คนตัวเล็กถูกมองเห็นและบอกต่อ
และมันไม่ใช่เรื่องของ "ราคา" แน่นอน

ถ้าเป็นมือสมัครเล่นแล้วยังทำตัวเป็นมือสมัครเล่น
ก็จะยังเป็นมือสมัครเล่นอยู่อย่างนั้น
นี่คือเรื่องจริง

คุณล่ะ  มือสมัครเล่นหรือมืออาชีพ?

แหล่งที่มา    Facebook : Boy's Thought

อยากรวยต้องเชื่อว่าจะรวย!!

เศรษฐีทุกคนล้วนแต่เคยเชื่อมาก่อนว่า
พวกเขาจะต้องรวย และเป็นความเชื่ออย่างสุดหัวใจ

เชื่ออย่างมุ่งมั่น
ทุ่มเทไม่ลังเลเป๋ไปทางไหน

เชื่อว่าความรวย
เป็นเรื่องที่ใครๆ ก็ทำได้

เชื่อว่าความรวย
อยู่ใกล้นิดเดียวที่จะคว้าเอาไว้ในกำมือ

บางคนไม่มีต้นทุนทางสังคม
แบบที่คนอื่นคิดว่าพวกเขามี

ไม่ว่าจะเป็นพ่อแม่ที่ร่ำรวย
นามสกุลดัง
มรดกพกห่อ

พวกเขามีเพียงสิ่งที่สำคัญและมีค่าที่สุดนั่นคือ
มุมมองต่อชีวิตและทัศนคติต่อโลก

พวกเขาล้วนเชื่อว่า
ทุกอย่างในชีวิตสร้างขึ้นได้
ถ้าเราค้นพบว่าตัวเราเป็นใครและ
ต้องการทำอะไรกับชีวิต

ถ้าลูกชอบคอมพิวเตอร์
ตามประสาเด็กยุคไฮสปีด
เวลาเขาใช้โปรแกรมไมโครซอฟท์
คุณพ่อคุณแม่ก็สามารถใช้โอกาสนี้
เล่าเรื่องของ บิล เกตน์ มหาเศรษฐี
ติดอันดันโลกให้พวกเขาฟังก็ได้

เพราะเป็นเรื่องที่ตรงกับ
ความสนใจของเขาพอดี
บอกให้เขารู้ว่า บิล เกตส์
ก็เริ่มฉายแววเศรษฐีมาจาก
สิ่งที่ตัวเองชื่นชอบ และ
สะสมประสบการณ์จากการ
รับจ้างเขียนโปรแกรมขายเพื่อนนักเรียนสมัยเด็กๆ

-------------------------
ส่วน สตีฟ จ๊อบ
ผู้ก่อตั้ง Apple และ ผู้สร้าง Macintosh

ก็เป็นเด็กกำพร้าที่ไม่มีเงินเรียนมหาวิทยาลัย
ถึงขั้นที่ครั้งหนึ่งเขาต้องเดินไกลๆ
วันละหลายกิโลเมตร เพื่อไปกินอาหาร
ที่ทำแจกคนจนในโบสถ์

จนเมื่ออายุ 20 ปี
สตีฟกับเพื่อนได้เริ่มก่อตั้ง Apple
ที่โรงรถของพ่อ

และเพียง 10 ปี ให้หลัง
Apple ก็เติบโตจากคนเพียง 2 คน
กลายเป็นบริษัทใหญ่โต
ที่มีมูลค่า 2 พันล้านดอลลาร์ และ
พนักงานมากกว่า 4,000 คน

แม้ตอนหลังสตีฟจะแตกหักกับ
ทีมบริหารใน Apple จนเขาคิด
จะออกจากวงการคอมพิวเตอร์ไปชั่วชีวิต

แล้วเขาก็พบว่า
ความล้มเหลวที่ Apple มิอาจเปลี่ยนแปลง
ความรักที่เขามีต่อสิ่งที่ได้ทำมาแล้วแม้เพียงน้อยนิด
แถมยังเป็นช่วงชีวิตที่เขาหันกลับมาสร้างสรรค์งาน
ได้ดีที่สุด เพราะปลอดจากภาระการบริหารงาน
เหมือนที่ผ่านๆ มา

เขาใช้เวลา 5 ปี
เริ่มตั้งบริษัทใหม่ชื่อ NeXT และ Pixar
สร้างภาพยนตร์การ์ตูนจากคอมพิวเตอร์
เป็นเรื่องแรกของโลกนั่นคือ
Toy Story เป็นสตูดิโอผลิตการ์ตูน
ที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในโลก
และมีการ์ตูนเป็นหนังในดวงใจ
ของทั้งเด็กและผู้ใหญ่หลายเรื่อง
ที่คุณและลูกเคยชมกันมาแล้ว

เช่น Monsters,
INC, Finding Nemo,
The Incredibles,
Wall-E
เป็นต้น

สตีฟบอกว่า
“ความล้มเหลวเป็นยาขม
แต่เป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับคนไข้
เมื่อชีวิตเล่นตลกกับคุณ
จงอย่าสูญเสียความเชื่อมั่นในสิ่งที่คุณรัก
วิธีเดียวที่คุณจะทำให้คุณสามารถ
ทำสิ่งที่ยอดเยี่ยมได้ก็คือ
คุณจะต้องรักในสิ่งที่คุณทำ
และถ้าหากคุณยังหามันไม่พบ
อย่าหยุดหาจนกว่าจะพบ และ
คุณจะรู้ได้เองเมื่อคุณได้ค้นพบ
สิ่งที่คุณรักแล้ว”

แหล่งที่มา    Facebook : SET ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย
ที่มา : บทคัดย่อมาจากหนังสือ "ทำอย่างไร? โตขึ้นหนูจะรวย" โดย แม่ขวัญข้าว

ทำสิ่งที่ต้องทำ ในเวลาที่ต้องทำ แม้ว่าจะอยากทำหรือไม่ก็ตาม

ช่วงนี้เพิ่งมีโอกาสได้ดูหนังซีรี่ส์เก่าค้างปี
เป็นซีรี่ส์ตั้งแต่สมัยเมื่อ 6-7 ปีที่แล้ว
ตอนนั้นอยากดูมาก เห็นใครต่อใครพูดกันว่าสนุก
แต่ช่วงนั้นไม่ว่าง เพราะกำลังสร้างชีวิต
ก็เลยต้องอดใจไว้

วันนี้สร้างชีวิตเสร็จไปแล้วหลายส่วน
ฐานรากชีวิตมั่นคงขึ้นเยอะ
พอได้มานั่งดูซีรี่ส์ก็รู้สึกโล่งใจ
เพราะทำสิ่งที่ต้องทำเสร็จไปแล้วหลายเปลาะ
จึงแบ่งเวลามาทำสิ่งที่อยากทำ

อาจจะช้าล้าหลังเรื่องซี่รี่ส์
แต่หนังชีวิตเรื่องนี้ เขียนไปได้เยอะแล้วล่ะ
และค่อนข้างชอบทีเดียว
ยังแอบห่วงว่าใครต่อใครที่ทันสมัยในเรื่องซีรี่ส์
ไม่รู้ป่านนี้ชีวิตเขาจะเป็นไงบ้าง?

มองย้อนกลับไป
คิดว่าชีวิตคนเราต้องใช้ความอดทนกับความอดใจไม่น้อย
สิ่งยั่วยวนจะชวนให้เราทำแต่เรื่องสบาย
แต่ไม่ได้บอกสักคำว่ามันใช่เวลาที่เราจะมานั่งสบายหรือเปล่า
อุปสรรคจะท้าทายความอดทนของเรา
ว่าจะกัดผันฝืนยืนหยัดไปได้นานเท่าไหร่

"ทำสิ่งที่ต้องทำ ในเวลาที่ต้องทำ
แม้ว่าจะอยากทำหรือไม่ก็ตาม"

นี่คือเคล็ดลับความสำเร็จที่ทำไม่ง่าย แต่ต้องทำ
ใช่ ! ต้องทำ ไม่ใช่ควรทำ ไม่ใช่อยากทำ

"ไม่ว่าง กำลังสร้างชีวิต"
คือคำขวัญท้ายรถบรรทุกความฝัน
และคนขับจะเป็นใครไปไม่ได้...นอกจากคุณ

แหล่งที่มา     Facebook : Boy's Thought

หลักสูตรการเรียนการสอน...วาระระดับชาติ

อาทิตย์หน้าจะไปเข้าร่วมประชุมงานนึง
ที่เกี่ยวการการร่างหลักสูตรการเรียนการสอน
เพื่อช่วยพัฒนาการศึกษาของเด็กไทย
ในฐานะคนที่เคยทำงานในวงการศึกษาของญี่ปุ่น (JASSO)

ส่วนตัวเองมี "สองประเด็น" ที่มองว่าต้องแก้ไขอย่างเร่งด่วน
โดยเอาประสบการณ์วัยเด็กส่วนตัวเป็นหลักเลย

1. หลักสูตรแข่งกันจำ

เด็กเรียนดี ในระบบการศึกษาไทย คือ
เด็กที่มีความจำเป็นเลิศเท่านั้น
คนไหนท่องเก่ง คนนั่นเอาเกรดสี่ไป

แต่เราไม่มีการประเมินให้เด็กที่มีความคิดสร้างสรรค์เลย
เด็กคนไหนตอบไม่ตรงตำรา ตอบไม่เข้าหูคุณครูผู้สอน
เด็กคนนั้นคือตัวถ่วงของห้องทันที

2. เรียนแบบไม่มีเป้าหมาย

สมัยเรียนชอบวิชาภาษาอังกฤษกับคณิตศาสตร์มากๆ
แต่ภาษาไทยกับสังคม เป็นอะไรที่ขี้เกียจเรียนสุดๆ
เพราะไม่รู้ว่าจะท่องไปทำไม และนี่คือคำถามตั้งแต่ 20 ปีที่แล้ว

ถ้าในวันนั้นรู้ว่า
การท่อง sin cos tan และการหามุม ในวิชาเลข
จะช่วยต่อยอดความรู้ด้านการออกแบบ

ถ้าในวันนั้นรู้ว่า
วิชาภาษาไทย
จะช่วยให้มีงานเขียนที่ลื่นไหล

ถ้าในวันนั้นรู้ว่า
วิชาประวัติศาสตร์
จะช่วยให้เข้าใจพฤติกรรมคนได้มากขึ้น

ถ้าในวันนั้นรู้ว่า
วิชาการเขียนโปรแกรม
จะช่วยการเทรดหุ้น

……คงจะตั้งใจเรียนกว่านี้

แล้วคิดดูว่า
วันนี้ยังมีเด็กที่คงยังหลงทางอีกเท่าไหร่
เรื่องนี้เป็นวาระระดับชาติเลย !

แหล่งที่มา    Facebook : Japan NEED

ปั้นดินน้ำมัน

เด็ก ๆ ที่บ้านชอบปั้นแป้ง หรือดินน้ำมันเล่นกันไหม
เรามีไอเดียการปั้นดินน้ำมันแบบง่ายๆ มาฝาก
ให้เด็กๆได้ฝึกทักษะการคิด และยังเป็นการพัฒนา
กล้ามเนื้อมือและตาด้วย

แหล่งที่มา    Facebook : Scott Tissue Thailand Cr.zapiskizanudy.ucoz.lv

ออกแบบชีวิต ก่อนออกแบบรายได้

วันก่อนมีโอกาสได้นั่งคุยกับ "ต๊อบ เถ้าแก่น้อย"
ต๊อบในวันนี้กำลังจะอายุ 30 ปี แต่งงาน มีลูกอายุ 9 เดือนแล้ว
ถือว่าไม่เด็ก แต่ก็ยังไม่ใช่รุ่นใหญ่

สิ่งที่ชื่นชมเวลาพบเจอคนสำเร็จแบบต๊อบก็คือ
เขามองไปข้างหน้าและอยากรู้สิ่งใหม่ ๆ ตลอดเวลา
และสำหรับต๊อบในวันนี้ "ลูก" คือสิ่งใหม่ที่เขากำลังเรียนรู้

ต๊อบเล่าว่าเมื่อก่อนเขาประชุมงานยาวยันค่ำดึก ถึงไหนถึงกัน
แต่วันนี้เขาต้องทำทุกอย่างให้สั้นกระชับที่สุด
มีประเด็นอะไรต้องประชุมว่ามาเลย เอาให้จบ

ทั้งหมดเพื่อที่เขาจะได้กลับไปเจอกับลูกที่รออยู่ที่บ้าน

"ผมไม่เคยคิดว่าจะหลงรักลูกได้ขนาดนี้"
ต๊อบบอกกับแบบนั้น

พอต๊อบพูดแบบนี้ มันทำให้นึกถึงหนังสือของพี่ตุ้ม หนุ่มเมืองจันท์
"คือลมหายใจ ไม่ใช่อากาศ"

เล่มนี้พี่ตุ้มคมคายที่สุดในหลายเล่มที่ผ่านมา
ไม่ว่าจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม
ในหนังสือเล่มนี้ เล่าถึงคนหลายคน
ที่ "ปรับงาน" ให้เข้ากับ "ชีวิตที่ตัวเองอยากได้"

พี่โจ้ ธนา เธียรอัจฉริยะ เลือกงานที่ทำให้เขามีเวลาไปรับ-ส่งลูก
ไปเที่ยวยาว ๆ กับลูกตอนปิดเทอมได้

พี่แฮม ปารเมศร์ ผู้ยิ่งใหญ่แห่งวงการโฆษณา
ออกมาตั้งบริษัทของตัวเอง
เพียงเพราะคืนนึงเขาต้องทิ้งลูกสาววัย 7 ขวบให้เข้านอนลำพัง

หรือตัวพี่ตุ้มเองที่ก็เพิ่งลาออกจากงานประจำที่ทำมาหลายสิบปี
เพียงเพื่อมามีเวลาอยู่กับคนที่รักมากขึ้น
เพียงเพื่อมีเวลาของตัวเองมากขึ้น

พออ่านหนังสือเล่มนี้จบ มันทำใหนึกถึงตัวเอง
ถึงจะเขียนหนังสือที่ชื่อ "งานไม่ประจำ ทำเงินกว่า"
แต่ถ้าใครได้อ่านเนื้อหาข้างใน โดยไม่ด่วนสรุปจากชื่อ
เขาก็น่าจะรู้ว่า  ไม่ได้หมายถึงแค่ตัวเงิน

แต่สิ่งที่เราได้มาคือการออกแบบ "เวลา" ได้ตามที่เราต้องการ
"เวลา" คือ โจทย์บรรทัดแรกที่เลือก
จากที่เมื่อก่อนเอางานไว้ก่อน แล้วค่อยปรับไลฟ์สไตล์ตาม
แต่วันนี้เอาไลฟ์สไตล์เป็นที่ตั้ง แล้วหางานที่จะเข้ากับไลฟ์สไตล์

ไม่อยากตื่นเช้า ไม่อยากทนรถติด
อยากอยู่บ้านเงียบ ๆ มีเวลากินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน
แล้วก็ออกค้นหาว่างานอะไรที่จะให้รูปแบบชีวิตนี้
และก็เจอ

คุณจะเชื่อมั้ยว่าทุกวันนี้เป้าหมายนึงที่ตั้งไว้
และหมั่นคอยตรวจเช็คทุกวันว่าทำได้มากน้อยแค่ไหนก็คือ
"เล่านิทานให้ลูกฟัง"

!  จดบันทึกเลยว่าหนึ่งเดือน  เล่านิทานให้ลูกฟังได้กี่คืน
มันไม่มีคุณค่าทางเศรษฐกิจเลย
แต่ทางใจนั้น...มหาศาล
……
วันนั้นต๊อบบอกกับว่า
ที่ผมนัดพี่วันนี้ ผมต้องเอาทุกนัดมารวมกันเลยนะ

จะได้ออกจากบ้านทีเดียว ไม่งั้นจะต้องอดเจอลูกหลายวัน
โอ้ว..เรื่องนี้ใครไม่มีลูก นึกไม่ออก ว่ามันจริงแสนจริง
การกลับมาบ้านแล้วพบว่าลูกนอนแล้ว

วันนั้นจะถือว่าพลาดอย่างแรง เพราะได้แต่ยืนมองลูกหลับตาพริ้ม
อยากจะเล่นด้วยก็ไม่ได้
"เงินทอง" ไม่ตายก็หาใหม่ได้
"เวลาดี ๆ" ถ้าผ่านไปแล้ว จะไปหาจากไหน
เอา "เวลา" ไปแลกกับ "เงิน" อยู่ร่ำไป
ไม่น่าจะใช่คำตอบ

เงินทอง ดูในบัญชียังพอรู้เหลือเท่าไหร่
เวลาที่เหลือนี่สิ จะไปหาดูจากที่ไหน?
ออกแบบชีวิต ก่อนออกแบบรายได้
หวงแหนเวลา มากกว่าหวงแหนเงินทอง

งานไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต
เวลาดี ๆ อาจไม่อยู่กับเรานาน
จะบอกกับลูกแบบนี้ ตอนที่เธอโตขึ้น
คิดว่าอย่างนั้นนะ

แหล่งที่มา    Facebook : Boy's Thought

อยากเป็นเศรษฐีต้องมีวินัยทางการเงิน

ไม่มีคนรวยที่ไหนใช้เงินแบบไร้จุดหมาย
พวกเขาล้วนรวยได้เพราะความมีวินัยทางการเงิน
อย่างมั่นคงหนักแน่นในทุกสถานการณ์
คิดหน้าคิดหลังอย่างถ้วนถี่ก่อนตัดสินใจ
จ่ายเงินทุกบาท ว่าต้องได้ประโยชน์คุ้มค่า
กับการลงทุนจริงๆ โดยเฉพาะช่วงเริ่มสร้างเนื้อสร้างตัว

สมการทางการเงินของ “คนรวย”

รายได้ – เงินออม (หรือเงินลงทุน) = เงินใช้จ่าย

ในขณะที่สมการทางการเงินของ “คนอยากรวย”
รายได้ – เงินใช้จ่าย = เงินออม

มีคำไทยๆ สอนลูกสอนหลานไว้ว่า

“จงทำมาหากินอย่างเศรษฐี แต่อย่ากินอยู่อย่างเศรษฐี” 

เพราะเศรษฐีทำงานหนัก ขยัน ประหยัด แต่กินอยู่แบบธรรมดา
รู้จักกินอยู่ให้ต่ำกว่าฐานะเสมอ มีหลายคนที่ทำงานหาเงิน
ได้มากมาย ตำแหน่งหน้าที่การงานรายได้ไม่ใช่น้อย
แต่ไม่เคยมีเงินเก็บออมเป็นกอบเป็นกำสักที
เพราะใช้จ่ายมือเติบ ซื้อความสุขความสบายล่วงหน้า

จนถูกค่อนแคะว่ารสนิยมสูงกว่าเงินเดือนและ
พอหันไปมองเพื่อนที่มีรายได้น้อยกว่า
กลับพบว่าเขาใช้ชีวิตสบายๆ เพราะ
หาได้เท่าไรก็ยิ่งใช้จ่ายน้อยกว่าที่หามา

คนอยากรวยจึงจ่ายให้ตัวเองก่อนจ่ายให้คนอื่น
คำว่า “จ่ายให้ตัวเอง” ในที่นี้
หมายถึงการเก็บเงินไว้เพื่ออนาคต วางแผนลงทุน
สร้างหนทางให้ตัวเอง รายได้มาเมื่อไรกันเงินไว้ทันที
เพื่อ “จ่ายให้ตัวเอง” แทนที่จะซื้อของจับจ่ายใช้สอย
ซึ่งเป็นการ “จ่ายให้คนอื่น”

แหล่งที่มา    Facebook : SET ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย