เส้นชัยไม่มีขา เราต้องวิ่งไปหามันเอง

เราไม่เคยคาดหวังจะอาบน้ำครั้งเดียว
แล้วตัวหอมทั้งสัปดาห์

เราไม่เคยคาดหวังจะกินข้าวมื้อเดียว
แล้วอิ่มไปตลอดอาทิตย์

แล้วทำไมจึงคาดหวังว่า
การอ่านข้อความที่สร้างแรงบันดาลใจ
จะทำให้กำลังใจคงอยู่ตลอดไป?

ข้อกล่าวหานึงของการสร้างแรงบันดาลใจก็คือ
มันไม่ได้สร้างอะไรใหม่ และไม่มีวิธีการให้
ก็แค่จุดไฟให้คนลุกโชน
เพื่อไปมอดดับในเวลาต่อมา

ใช่! มันคือเรื่องจริงที่ปฏิเสธไม่ได้
ว่ากำลังใจอันฮึกเหิมจะต้องดับลงในที่สุด
แต่กำลังใจนั้น โดยธรรมชาติมันเป็นของชั่วคราว

เราต้องสร้างใหม่ทุกวัน
เราต้องอ่าน เราต้องฟัง เราต้องรับพลังอยู่เรื่อยๆ
แล้วจึงออกไปลงมือทำ

กำลังใจจึงคือน้ำเกลือแร่ในวันอันเหนื่อยล้า
ขาเกือบวิ่งไม่ออก
กำลังใจจะมาทำหน้าที่ตรงนั้น

คำถามก็คือ
ในเมื่อได้น้ำเกลือแร่ดื่มให้ชุ่มชื่นหัวใจแล้ว
ทำไมยังเรียกร้องอาหารหลักอยู่นั่น?
บอกวิธีการด้วยสิ บอกมาเลยว่าทำไง
ฉันหิวแล้ว เอาอาหารมาป้อนใส่ปากให้ด้วย
เคี้ยวให้ด้วยนะ ขี้เกียจเคี้ยว ขี้เกียจคิด
...มันก็เป็นเสียอย่างนี้คนเรา

กำลังใจคือน้ำเกลือแร่
แต่เราต้องออกไปหาอาหารหลักเอาเอง
ไม่ใช่พร่ำบ่น รอแต่พึ่งให้คนอื่นมาป้อนทั้งแนวคิดและวิธีการ

อ่านเรื่องราวเสริมสร้างกำลังใจทุกวัน
ฟังเรื่องราวเสริมสร้างกำลังใจทุกวัน
คบคนที่เสริมสร้างกำลังใจทุกวัน
แล้วกำลังใจจะอยู่กับเราไปทั้งวัน

ที่เหลืออยู่ที่เราว่าจะลงมือทำหรือยัง
หรือจะเอาแต่อยู่ตรงจุดพักแจกน้ำเกลือแร่ต่อไป
เส้นชัยไม่มีขา
เราต้องวิ่งไปหามันเอง
บอกเอาไว้...เผื่อใครไม่รู้

แหล่งที่มา         Facebook : Boy's Thought