ชีวิตคือเกม หรือ ชีวิตคือกรรม?

"คนเราเป็นลูกหลานของบรรยากาศ"
ประโยคนี้นั้นเป็นเรื่องจริง

ทุกครั้งที่ได้นั่งฟังคนเก่งๆ คุยกัน
จะรู้สึกทรงพลังอย่างแรง และต้องทำให้ตัวเองเก่งขึ้นอีก

วันก่อนได้ร่วมอยู่ในวงสนทนา
ที่มีทั้งนักธุรกิจหนุ่มวัยรุ่นกับนักลงทุนรุ่นใหญ่
รู้เลยว่า โลกใบนี้ไม่มีที่ยืนสำหรับคนธรรมดาแถมยังขี้เกียจ

การแข่งขันระดับโลกเกิดขึ้นเงียบๆ แต่รุนแรง
และคนทั่วไปไม่มีวันรู้เลยว่าคนระดับนี้ทำอะไรกันอยู่

เรายังใช้เครื่องมือหาเงินเดิม ๆ ใช้ชีวิตแบบเดิม ๆ
แล้วก็หวังว่าเราจะอยู่รอดไปได้ คนโชคร้ายคงไม่ใช่เรา

คนธรรมดา ไม่มีความสามารถโดดเด่น ทำตัวขี้เกียจขึ้นเรื่อย ๆ
แต่คนฉลาด ความสามารถสุด ๆ กลับขยันขึ้นอีกและอีก
ช่องว่างมันถ่างออกจนอนาคตน่าจะมีข่าวดีว่า
เราจะไม่มีคนชั้นกลาง

ไม่ใช่อะไรหรอก ก็แค่คนชั้นกลางร่วงหล่นมาเป็นคนจนเท่านั้นเอง
แน่นอนรู้ พูดแบบนี้บางคนยิ่งเกลียดคนรวย

วัน ๆ ไอ้พวกนี้คิดแต่เรื่องเงิน เอาเปรียบคนอื่น
เปล่าเลย ไม่รู้สิ ในวงสนทนานี้กลับรู้สึกว่า
พวกเขากำลัง "เล่นเกม" กันอยู่
เป้าหมายไม่ใช่เรื่องเงิน

เพราะเขามีมากล้นจนเป็นปัญหาว่าจะเอาไปลงทุนที่ไหนดี?
เงินคือสิ่งไร้ค่าถ้ามันเป็นเพียงตัวเลขในบัญชี
เขาเลยกำลังพยายามทำให้เงินมันเคลื่อนที่
ด้วยการลงทุน ด้วยการทำธุรกิจ

และทำให้มันส่งผลกระทบ (ในทางที่ดี) กับผู้คนมากที่สุด
เช่น เอาไปลงทุนให้คนมีไอเดีย แต่ไม่มีเงิน
ซึ่งถ้าเขาทำได้สำเร็จ นั่นล่ะความรู้สึกของชัยชนะ
ผ่านอีกด่านแล้วโว้ย!

หลังจบวงสนทนา แยกย้ายกันกลับบ้าน
ระหว่างขับรถ คิดทบทวนบรรยากาศและเรื่องราวที่คุยกัน
รู้สึกว่าพวกเขาสนุกกับสิ่งที่ทำ "ชีวิตของเขาคือเกม"
ในขณะที่คนส่วนมากรู้สึกเบื่อกับสิ่งที่ทำ "ชีวิตของเขาคือกรรม"

ประเด็นก็คือ ยิ่งสนุก ยิ่งรวย
ยิ่งเบื่อ ยิ่งจน
นั่นล่ะอวสานคนชั้นกลาง

สำหรับ ชีวิตคือเกมที่แสนสนุก
และกำลังผ่านด่านมาเรื่อย ๆ

แล้วคุณล่ะ ลองถามตัวเองดูสิว่า
ชีวิตคือเกม หรือ ชีวิตคือกรรม?

แหล่งที่มา    Facebook  : Boy's Thought